Na czym polega kriochirurgia?

Kriochirurgia to dziedzina, w której wykorzystuje się ekstremalne zimno (zazwyczaj ciekły azot, rzadziej dwutlenek węgla) do niszczenia nieprawidłowych komórek.

Jak działa kriochirurgia?

Mechanizmem, za pomocą którego krioterapia niszczy zmiany, jest szybki transfer bardzo zimnej substancji. Najczęściej stosowanym kriogenem jest ciekły azot, utrzymujący temperaturę ok. minus dwustu stopni Celsjusza.

W czasie zabiegu ciepło ze zmiany jest szybko przekazywane do ciekłego azotu. Proces ten powoduje prawie natychmiastowe odparowanie (wrzenie) używanej substancji. Uszkodzenie komórek następuje podczas odmarzania zmiany. Szybkie zamrażanie i powolne rozmrażanie maksymalizują uszkodzenia tkanek, są więc używane do leczenia nowotworów złośliwych. W przypadku niewielkich, łagodnych zmian na skórze, zazwyczaj wystarczy jedna sesja polegająca na szybkim zamrożeniu i rozmrożeniu tkanki.

W jakich sytuacjach wykorzystuje się kriochirurgię?

Kriochirurgię stosuje się głównie w dermatologii, usuwając zmiany na skórze. Niektóre zastosowania leczenia to:

  • usuwanie włókniaków skóry i innych łagodnych zmian;
  • usuwanie pęcherzy na skórze;
  • usuwanie migdałków;
  • usuwanie znamion (rzadko, zazwyczaj wycina się tkankę i przesyła do biopsji, aby wykluczyć raka skóry);
  • usuwanie stanów przedrakowych szyjki macicy, takich jak śródnabłonkowa neoplazja szyjki macicy;
  • usuwanie raka szyjki macicy in situ;
  • usuwanie raka wątrobowokomórkowego;
  • usuwanie siatkówczaka

Jak wygląda zabieg kriochirurgii?

Przygotowanie do zabiegu zależy od obszaru ciała poddawanego zabiegowi. Jeśli kriochirurgia stosowana jest w celach dermatologicznych, może nie być konieczne żadne specjalne przygotowanie.

Kriochirurgię stosowaną wewnątrz ciała można łączyć z innymi metodami leczenia nowotworów, takimi jak chirurgia otwarta, chemioterapia lub radioterapia. W takich wypadkach przed operacją pacjent otrzymuje znieczulenie – miejscowe lub ogólne.

Skrajnie zimny gaz (ciekły azot lub dwutlenek węgla) rozpyla się bezpośrednio na obszar, w którym znajduje się usuwana tkanka. W niektórych przypadkach, obszar należy rozmrozić, a następnie ponownie zamrozić. Cykl zamrażania-rozmrażania może wymagać powtórzenia. Przy usuwaniu niewielkich zmian na skórze, rzadko konieczne jest powtórzenie mrożenia.

Jakie są powikłania kriochirurgii?

Ból często pojawia się z powodu urazu tkanki podczas zabiegu. Ustąpienie dolegliwości bólowych może zająć od kilku minut po nawet kilka dni, w zależności od leczonego obszaru. W celu kontrolowania bólu można stosować środki przeciwbólowe.

W przypadku leczenia guzów wewnątrz ciała, może pojawić się krwawienie. Pochodzi ono nie z miejsca poddawanego mrożeniu, a z tkanek, które przecina chirurg, aby dotrzeć do zmiany. Krwawienie w takim wypadku jest niewielkie i szybko zanika.

Powikłania kardiologiczne po COVID-19

Pomimo tego, że od pierwszego zarażenia koronawirusem SARS-CoV-2 minęło jedynie dwa i pół roku, wiadomo już, na jakie ewentualne powikłania narażone są osoby, które przeszły infekcję. Są to przede wszystkim uszkodzenia płuc i serca.

Jak wiele osób cierpi na powikłania kardiologiczne po COVID-19?

Badacze szacują, że uraz serca wystąpił u 19,7% hospitalizowanych pacjentów z COVID-19. Istnieją badania wskazujące na to, że u ponad 70% mogło dojść do zajęcia serca, a nawet u 60% – do zapalenia mięśnia sercowego. Cowięcej, stany te występowały niezależne od wcześniej istniejących chorób, a także ciężkości i ogólnego przebiegu infekcji. Odkrycia te wskazują na potrzebę ciągłego badania długoterminowych konsekwencji sercowo-naczyniowych COVID-19.

Eksperci przyznają, że o ile obserwowali zapalenie mięśnia sercowego u pacjentów w stanie krytycznym,  jednak testy wskazują, że powikłanie to może pojawiać się częściej. Czułym testem wykrywającym zmiany w sercu jest MRI, a istnieją dowody na to, że o nieprawidłowościach MRI można mówić nawet u młodych sportowców. Trudno jednak określić, jakie będą długofalowe skutki tych nieprawidłowości.  Większość zakażonych pacjentów doświadcza łagodnych objawów. Istnieje podejrzenie, że może dojść do zwiększenia ryzyka kolejnych zaburzeń rytmu serca.

Jak rozpoznać powikłanie kardiologiczne?

Takie objawy jak ból w klatce piersiowej, duszność lub kołatanie serca zaobserwowano u połowy pacjentów chorujących na COVID-19, podobnie jak nieprawidłowości w EKG.

Ewentualne skutki powikłań niekoniecznie muszą jednak bezpośrednio łączyć się z objawami pochodzącymi z klatki piersiowej. Wiele osób doświadcza chronicznego zmęczenia, problemów z koncentracją, osłabienia. Może być to efekt powikłań płucnych, ale także sercowych.

Powikłanie do dotyczą także jedynie osób starszych czy z chorobami współistniejącymi. Jedna z największych baz danych dotyczących powikłań kardiologicznych dotyczy uszkodzenia serca u sportowców, których badano pod kątem możliwości powrotu do aktywności po przebytej chorobie. Jednakże, zapalenie serca lub zapalenie osierdzia nieczęsto utrzymuje się długo. Badania wskazują, że stopień zapalenia mięśnia sercowego wykryty przez MRI u sportowców wynosił tylko 3%. Niepokojące jest jednak to, że problemy nie zostały wykryte przez mniej czułe testy, a osoby, u których zdiagnozowano zapalenie, przechodziły chorobę lekko.

Oznacza to, że istnieje zapotrzebowanie na bardziej dokładne badania przesiewowe powikłań po COVID-19. Sportowcy, u których zaobserwowano zapalenie serca, przeszli poprawnie badania krwi, badania kliniczne, EKG, echokardiogramy i inne badania przesiewowe układu sercowo-naczyniowego.

Zapalenie mięśnia sercowego jest jest główną przyczyną nagłej śmierci sercowej wśród osób młodych i aktywnych fizycznie. Ewentualne powikłania po COVID-19 to znak, aby rozważyć MRI serca oprócz tradycyjnych metod badań przesiewowych w wykrywaniu kardiologicznych powikłań COVID-19.

Na czym polega leczenie endoskopowe kamicy nerkowej?

Twoje nerki są filtrem dla Twojego organizmu – usuwają z krwi odpadowe chemikalia i nadmiar płynów poprzez wytwarzanie moczu. Większość tych odpadów rozpuszcza się w moczu i niezauważalnie przechodzi przez nerki i moczowody, aż do ujścia cewki. Jednak w przypadku nagromadzenia się chemikaliów, mogą one tworzyć małe kryształki. Kilka kryształów może się zlepiać, tworząc kamień nerkowy. Z kolei te  albo pozostają w nerkach, nie powodując żadnych objawów albo zaczynają wychodzić z nerek, co jest bolesne i często blokuje oddawanie moczu oraz co wymaga leczenia.

Kamienie nerkowe to podobne do kamieni obiekty wykonane z minerałów i soli znajdujących się w moczu. Tworzą się w nerce, ale mogą przemieszczać się w dół moczowodu. Jeśli odczuwasz ból podczas oddawania moczu oznacza to prawdopodobnie, że masz kamienie nerkowe. Lekarz w tej sytuacji zleci wykonanie ureteroskopii. Jest to procedura mająca na celu znalezienie i, w niektórych przypadkach, naprawienie problemów w drogach moczowych. Podczas ureteroskopii lekarz wprowadza cienką, elastyczną sondę do pęcherza moczowego i moczowodu (rurki, która przenosi mocz z nerek do pęcherza). W ten sposób można szukać kamieni nerkowych lub innych oznak kłopotów. Ponadto, urolog zleci operację usunięcia kamieni nerkowych, jeśli:

  • kamień jest bardzo duży;
  • powoduje ból o wysokim nasileniu;
  • blokuje odpływ moczu z nerki;
  • powoduje wiele infekcji dróg moczowych.

Większe kamienie nerkowe są często usuwane chirurgicznie. Endoskopowe usuwanie kamieni nerkowych lub moczowych przeprowadza się zwykle w znieczuleniu ogólnym z pacjentem w pozycji litotomijnej (na plecach
z rozstawionymi nogami). Gdy znieczulenie zacznie działać, a ty zaśniesz, urolog włoży końcówkę ureteroskopu do cewki moczowej (rurki, przez którą mocz wypływa z twojego ciała). Gdy ureteroskop znajdzie się  w pęcherzu, urolog uwalnia sterylny roztwór przez końcówkę urządzenia. Wypełnia to pęcherz, dzięki czemu jego ściany są wyraźniej widoczne. Za pomocą endoskopu drobne narzędzia są wprowadzane przez cewkę moczową i pęcherz moczowy do moczowodu, aż dotrą do kamienia. Jest on następnie kruszony mechanicznie lub laserowo, dzięki czemu kawałki mogą być wydalane lub usuwane endoskopowo za pomocą małych kleszczyków. Pacjent zwykle może opuścić szpital po okresie rekonwalescencji wynoszącym dwa dni.

Termin techniczny tego leczenia endoskopowego to właśnie ureterorenoskopia (URS) lub wsteczna chirurgia wewnątrznerkowa (RIRS), jeśli kamień znajduje się w nerce. Obserwacja dróg moczowych może potrwać do 30 minut. Jeśli wykonano procedurę usunięcia lub rozbicia kamienia lub pobrania próbki tkanki do biopsji, ureteroskopia może potrwać dłużej. Ureteroskopia wykorzystująca laser do rozbijania małych kamieni nerkowych może zająć około 90 minut. Rodzaj lasera stosowanego w ureteroskopie nazywa się „laserem holmowym”.

Po zabiegu możesz odczuwać ból przy oddawaniu moczu, w którym może znajdować się trochę krwi przez następne 24 godziny. Jednakże po tym czasie nie powinno być dużego bólu ani dyskomfortu. Na wypadek infekcji lekarz prawdopodobnie przepisze antybiotyk oraz środek przeciwbólowy.

Pacjentów zainteresowanych konsultacja urologiczną oraz zabiegiem – zapraszamy do kontaktu →https://ecms.com.pl/kontakt/. Zaufaj naszemu doświadczeniu!

Kiedy należy skorzystać z porady psychiatry?

Psychiatria to dziedzina medycyny, która koncentruje się na zapobieganiu, diagnozowaniu oraz leczeniu zaburzeń psychicznych, behawioralnych i emocjonalnych. Psychiatra jest lekarzem, który specjalizuje się
w tej dziedzinie. W przeciwieństwie do innych specjalistów od zdrowia psychicznego, takich jak psycholodzy, czy psychoterapeuci, psychiatrzy muszą być lekarzami posiadającymi kwalifikacje medyczne. Oznacza to, że mogą m.in. przepisać leki, a także zlecać inne formy leczenia. Podjęcie decyzji o wizycie u psychiatry niewątpliwie wymaga odwagi. Oznacza to, że zdajesz sobie sprawę z potrzeby pomocy i to jest w porządku, ponieważ nie jesteś sam. Wiele osób ma jakąś formę problemu ze zdrowiem psychicznym, który wymaga konsultacji lekarza.

Psychiatrzy są przeszkoleni we wszystkich aspektach zdrowia psychicznego, dzięki czemu są w stanie zaoferować wsparcie i wskazówki we wszystkich obszarach. Ponadto, ponieważ psychiatrzy są wysoko wykwalifikowani w zarządzaniu lekami, mogą mieć większy wgląd w bardziej złożone problemy ze zdrowiem psychicznym niż psychologowie czy psychoterapeuci. Dlatego wizyta u psychiatry w celu przeprowadzenia psychoterapii, a także leczenia farmakologicznego, przynosi ogromne korzyści pacjentowi. Psychiatrzy specjalizują się w złożonych problemach zdrowia psychicznego. Możesz się z nimi spotkać, jeśli cierpisz na ciężką depresję i stany lękowe, chorobę afektywną dwubiegunową, psychozę, zaburzenia odżywiania, zaburzenia obsesyjno-kompulsywne lub inne zaburzenia osobowości lub zaburzenia emocjonalne. Bez względu na powód, ważne jest, aby znaleźć specjalistę, którego lubisz i któremu możesz zaufać.

Wiele osób, które mają problemy ze zdrowiem psychicznym, często nie szuka pomocy, ponieważ są zakłopotane lub nie są do końca pewne, z kim się spotkać. Umiejętność rozpoznania, kiedy ktoś może potrzebować pomocy, jest ważna, a wiele znaków wskazuje, że ocena psychiatryczna będzie dobrym pomysłem. Każdy ma chwile, kiedy jest smutny, zły lub rozdrażniony i są to normalne uczucia w życiu. Jednak, gdy nadmiernych emocji nie potrafimy kontrolować jest to wskazówka, że ​​czas zgłosić się po pomoc.

Jakość snu także może wiele powiedzieć nam o zdrowiu psychicznym. Osoby z problemami zdrowia psychicznego często mają problemy z zasypianiem. Mogą budzić się zbyt wcześnie lub budzić się wiele razy w ciągu nocy. Mają również tendencję do spędzania mniej czasu w głębokich fazach snu, co utrudnia regenerację. Niestety brak snu utrudnia też radzenie sobie z objawami choroby psychicznej, więc jest to ciągła pętla negatywnego sprzężenia zwrotnego. Ponadto, zdrowie psychiczne i fizyczne są ze sobą powiązane, a jednym ze znaków, że psychiatra może pomóc, jest nawracające dolegliwości somatyczne bez określonej przyczyny, takie jak problemy gastroenterologiczne, bóle głowy oraz inne, nieokreślone bóle.

Osoby, które mają problemy ze zdrowiem psychicznym, mogą sięgnąć po alkohol lub inne używki, aby sobie
z nimi poradzić. Niezależnie od tego, czy ma to pomóc się zrelaksować, czy poradzić sobie ze stresem, jest to czerwona flaga. Jeśli ktoś regularnie tego potrzebuje i nie czuje się szczęśliwy bez pomocy narkotyków lub alkoholu powinien niezwłocznie sięgnąć po pomoc lekarską. Osoba cierpiąca na depresję lub nadmierny lęk może również unikać sytuacji towarzyskich. Prawdopodobnie będzie to spowodowane niemożnością kontrolowania emocji. Psychiatra może pomóc, gdy ktoś czuje się nadmiernie smutny lub stale się martwi. Oczywiście nie trzeba również podkreślać, że myśli samobójcze są olbrzymim alarmem i sygnałem, aby poprosić o konsultację specjalistyczną.

Szukanie pomocy to nic wstydliwego. Możesz płakać, czuć się niezręcznie lub doświadczać różnego rodzaju emocji podczas omawiania swoich problemów z psychiatrą. Należy jednak wiedzieć, że to jest całkowicie normalne i w porządku. Obecnie mamy wiele możliwości pomocy, a lekarz może pomóc w ustaleniu najlepszego leczenia dla każdego klienta na podstawie kompleksowej oceny psychiatrycznej. Zapraszamy na wizyte u naszych specjalistów. Umów się na wizytę u →https://ecms.com.pl/kontakt/.

Na czym polega dieta redukcyjna

Otyłość to nadmiar tkanki tłuszczowej. W praktyce klinicznej jest szacowane na podstawie zależności między wzrostem a masą ciała (tj. BMI), biorąc pod uwagę wiek, pochodzenie etniczne, stan nawodnienia i umięśnienie. Szczupła sylwetka to w dzisiejszym świecie jeden z kluczowych elementów stanowiących o atrakcyjności człowieka. Kluczem do zrzucenia zbędnych kilogramów jest umiejętne zastosowanie planu dietetycznego o obniżonej zawartości kalorii, czyli diety redukcyjnej.

Dieta redukcyjna ma oczywiste zadanie zredukowania masy ciała. Jej głównym założeniem jest wprowadzenie deficytu energetycznego. Warto pamiętać, iż redukcja powinna przebiegać stabilnie. Polega na wprowadzeniu podstawowych zasad zdrowego żywienia i stosowania ich w życiu codziennym. Nie wyłącza którejkolwiek grupy składników odżywczych, nie jest więc dietą eliminacyjną. Co ważne, właściwie skomponowane diety redukcyjne zapewniają nie tylko spadek masy ciała, ale i przynosi wymierne korzyści zdrowotne.

Terapia dietetyczna zakłada deficyt energetyczny od 500 do 750 kcal/dobę. W celu uzyskania utraty wagi można zastosować różne podejścia żywieniowe (np. dieta niskowęglowodanowa, niskotłuszczowa, DASH, śródziemnomorska, wysokobiałkowa, wegetariańska). Nie ma dowodów sugerujących, że jakakolwiek konkretna dieta jest lepsza od innej u poszczególnych osób. Można zalecić podejście niskowęglowodanowe lub niskotłuszczowe w oparciu o zdolność każdego pacjenta do tolerowania i przestrzegania określonej diety.

Jedzenie o regularnych porach w ciągu dnia pomaga spalać kalorie w szybszym tempie. Zmniejsza również pokusę podjadania pokarmów bogatych w tłuszcz i cukier. Ważną kwestią jest także nawodnienie. Ludzie czasami mylą pragnienie z głodem. Spróbuj pierwszy głód zastąpić szklaną wody zamiast batonem czekoladowym. Powinno się również zadbać o odpowiednią podaż błonnika. Są to węglowodany pochodzenia roślinnego, których nie można strawić w jelicie cienkim, w przeciwieństwie do cukru i skrobi. Włączenie dużej ilości błonnika do diety może zwiększyć uczucie sytości, potencjalnie prowadząc do utraty wagi. W błonnik są bogate m.in. owoce i warzywa, owies, chleb pełnoziarnisty, brązowy ryż i makaron oraz fasola, groch i soczewica.

Umiejętność odczytywania etykiet żywności może pomóc w wyborze zdrowszych opcji. Skorzystaj z informacji o kaloriach, aby dowiedzieć się, jaka konkretna żywność pasuje do twojego dziennego spożycia kalorii w planie odchudzania. Nie wykluczaj żadnych produktów z planu odchudzania, zwłaszcza tych, które lubisz. Zakaz jedzenia sprawi, że będziesz ich bardziej pragnąć. Nie ma powodu, dla którego nie możesz cieszyć się okazjonalnym smakołykiem, dopóki nie przekroczysz dziennego limitu kalorii.

Na koniec mamy dla Ciebie dobrą radę. Aby uniknąć pokusy, nie przechowuj w domu niezdrowego jedzenia, takiego jak czekolada, herbatniki, chipsy i słodkie napoje gazowane. Zamiast tego wybierz zdrowe przekąski, np. owoce, niesolone ciastka ryżowe, ciastka owsiane, niesolony lub niesłodzony popcorn i sok owocowy. Ponadto, nie panikuj, jeśli efekty są powolne, ponieważ Instytut Żywności i Żywienia podkreśla, że ​​najtrwalszy efekt, bez narażania organizmu, to powolna, racjonalna redukcja masy ciała pod okiem specjalisty i wynosić 0,5-1 kg na tydzień, czyli mniej więcej 2-4kg miesięcznie.

Insulinooporność objawy i leczenie

Insulinooporność występuje wtedy, gdy komórki mięśni, tłuszczu i wątroby nie reagują dobrze na insulinę i nie mogą wykorzystywać glukozy z krwi do wytwarzania energii. Aby to zrekompensować, twoja trzustka wytwarza więcej insuliny. Jest ona ważnym hormonem kontrolującym wiele procesów zachodzących w organizmie. Jednak problemy z tym hormonem leżą u podstaw wielu współczesnych schorzeń. Insulinooporność, w której komórki przestają reagować na insulinę, jest niezwykle powszechna. Jej konsekwencją jest zwiększony poziom glukozy we krwi.

Insulina to hormon wydzielany przez trzustkę. Jego główną rolą jest regulowanie ilości składników odżywczych krążących w krwiobiegu. Kiedy jesz posiłek zawierający węglowodany, poziom cukru we krwi wzrasta. Komórki w trzustce wyczuwają ten wzrost i uwalniają insulinę do krwi. Insulina następnie krąży w krwiobiegu, mówiąc komórkom, aby pobierały cukier z krwi. Proces ten skutkuje obniżeniem poziomu cukru we krwi. Jeżeli system ten nie funkcjonuje prawidłowo spotkamy się ze zwiększonym stężeniem glukozy w naczyniach krwionośnych. Szczególnie wysoki poziom cukru we krwi może mieć działanie toksyczne, powodując poważne szkody i potencjalnie prowadząc do śmierci, jeśli nie jest leczony.

Insulinooporność jest cechą charakterystyczną otyłości i uważa się, że jest przyczyną lub czynnikiem towarzyszącym w zespole metabolicznym związanym z chorobą serca. W otyłości górnej części ciała zmniejsza się zdolność insuliny do pobudzania wychwytu, utleniania i magazynowania glukozy w mięśniach oraz do hamowania stężenia wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu. Wysokie stężenia wolnych kwasów tłuszczowych w osoczu mogą indukować stan insulinooporności zarówno
w mięśniach (wychwyt glukozy), jak i w wątrobie (uwalnianie glukozy), niezależnie od rodzaju otyłości. Zatem nieprawidłowa regulacja tkanki tłuszczowej jest istotnym elementem rozwoju insulinooporności.

Osoby z obciążeniem genetycznym (szczególnie pierwszego stopnia) lub pewnymi czynnikami związanymi ze stylem życia są bardziej narażone na rozwój insulinooporności. Te czynniki ryzyka obejmują przede wszystkim nadwagę lub otyłość, ale także wiek powyżej 45 lat, brak aktywności ruchowej czy zespół policystycznych jajników (zwany PCOS), jak również nadciśnienie tętnicze oraz nieprawidłowy poziom cholesterolu we krwi. Dodatkowo istnieją też mniej oczywiste elementy mogące przyczyniać się do insulinooporności. Są to np. niektóre leki, takie jak glikokortykoidy, niektóre leki przeciwpsychotyczne oraz niektóre leki na HIV. Ponadto, ważną rolę w rozwoju omawianego schorzenia odgrywają również zaburzenia hormonalne, m.in zespół Cushinga i akromegalia. Na schorzenie to składają się też problemy ze snem, zwłaszcza bezdech senny.

Zmniejszenie insulinooporności jest dość łatwe. Co ciekawe, często możesz całkowicie odwrócić ten stan, zmieniając styl życia, poprzez ćwiczenia, zdrowe odżywianie i radzenie sobie ze stresem, higienę snu, a także odpowiednią suplementację. Warto o siebie zadbać, aby nie doprowadzić do poważnych konsekwencji insulinooporności, jakim jest chociażby cukrzyca.

Z jakimi dolegliwościami zgłosić się do urologa?

Urologia jest dziedziną medycyny, która zajmuje się leczeniem chorób męskiego układu moczowo-płciowego i żeńskiego układu moczowego. Wyróżnia się co najmniej kilkanaście różnych dolegliwości, które mogą świadczyć o schorzeniach wymienionych układów. Kto i kiedy powinien zgłosić się do urologa?

Zakres zainteresowań urologa

Przyjęło się uważać, że lekarz urolog jest specjalistą wyłącznie od chorób męskich. Prawda jest nieco inna – w kompetencjach urologa leży również leczenie chorób kobiecego układu moczowego (ginekolog zajmuje się leczeniem i profilaktyką chorób układu płciowego). W praktyce jednak to panowie są najczęstszymi gośćmi gabinetów urologicznych.

W odróżnieniu od kobiet, które powinny odbyć profilaktyczną konsultację ginekologiczną już w wieku kilkunastu lat, mężczyźni udają się do lekarza urologa dopiero w przypadku stwierdzenia u siebie niepokojących objawów.

Objawy i przyczyny chorób układu moczowo-płciowego

Dolegliwości ze strony układu moczowo-płciowego są zazwyczaj bardzo charakterystyczne i dokuczliwe, dlatego trudno je przeoczyć czy zbagatelizować. Kiedy mężczyzna zaczyna odczuwać częstsze oddawanie moczu, osłabienie strumieni pieczenie lub ból przy oddawaniu moczu, jest to jasny sygnał, że w obrębie układu moczowego dzieje się coś niedobrego. To tylko przykłady, bo objawów chorób układu moczowo-płciowego może być znacznie więcej.

Zatem z jakimi dolegliwościami zgłosić się do urologa? Oto one:

  • ból i/lub pieczenie przy oddawaniu moczu,
  • obecność krwi w moczu ( zwłaszcza bezbólowy krwiomocz).
  • obecność krwinek w badaniu ogólnym moczu ( tzw. krwinkomocz)
  • pieczenie lub swędzenie cewki moczowej,
  • silne uczucie parcia na pęcherz,
  • uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza,
  • częste oddawanie moczu w niewielkich ilościach,
  • zbyt mała ilość oddawanego moczu,
  • osłabienie strumienia moczu,
  • konieczność nocnego oddawania moczu,
  • wycieki z cewki moczowej,
  • nietrzymanie moczu,
  • ból i/lub obrzęk jąder,
  • zmiany w wyglądzie prącia i/lub jąder,
  • zaburzenia erekcji,
  • przedwczesny wytrysk
  • utrzymujący się ból podbrzusza,
  • nawracające zakażenia układu moczowego
  • nawracające kolki nerkowe itd.

Przyczyn wymienionych dolegliwości może być wiele. Wśród najbardziej typowych chorób męskiego układu moczowo-płciowego wyróżnia się m.in. rozmaite stany zapalne w obrębie narządów płciowych (zakażenia), zapalenia dróg moczowych, choroby pęcherza, choroby męskich zewnętrznych narządów płciowych (np. stulejka, załupek), kamicę moczową, powiększenie gruczołu krokowego ( BPE – Benigh Prostatic enlargment) i w następstwie tego dolegliwości z dolnych dróg moczowych o typie LUTS ( Lower urinary tract symptoms) , żylaki powrózka nasiennego czy choroby nowotworowe.

Przygotowanie do wizyty i diagnostyka

Istnieje wiele metod diagnozowania chorób układu moczowo-płciowego. Pierwszym etapem każdej konsultacji urologicznej jest szczegółowy wywiad lekarski. Warto, aby przed wizytą u lekarza pacjent dokładnie przypomniał sobie wszystkie swoje objawy, ich częstotliwość i natężenie. Wpływ na występowanie określonych dolegliwości może mieć też stosowanie leków, dlatego ważne jest sporządzenie listy zażywanych medykamentów. Waznym uzupełnieniem wywiadu jest dokładne i rzetelne badanie fizykalne.

Podstawowym badaniem zlecanym przez lekarza urologa jest standardowe badanie moczu, które pomaga wykryć większość chorób związanych z zakażeniem lub zapaleniem poszczególnych części układu moczowo-płciowego. Ponadto w wybranych przypadkach urolog może rozszerzyć diagnostykę o wykonanie badań obrazowych: USG, TK lub MR. Jeśli gabinet urologiczny jest wyposażony w ultrasonografię, warto zgłosić się do urologa z wypełnionym pęcherzem moczowym.

Pamiętaj, że żadnych objawów chorobowych nie należy lekceważyć. Wczesne wykrycie choroby daje szansę na szybszy powrót do zdrowia.